Cześć!
8 czerwca – 9 lipca. Okres mojej agonii spotterskiej. Aż dziw bierze, że przez miesiąc nie miałem okazji podskoczyć pod płot. Prawdę mówiąc, chyba te 3 tygodnie praktyk na Cargo nieco ostudziły moje zapały fotograficzne, a może i nawet zaspokoiły głód, który zwykle towarzyszył mi przy dłuższej niż kilkudniowa przerwie w pstrykaniu. Dodatkowym czynnikiem demotywującym była kosmicznie ubabrana matryca, która skutecznie sprowadzała mnie na ziemię. Przez to opuściłem Rusłana, dwie wizyty A330 Sagi, nie mówiąc już o kilkudziesięciu zapewne niecodziennych czarterach. Oraz oczywiście pierwszą wizytę A310 tureckiej Sagi. Co gorsza, nie czułem się z tym wcale źle – było mi to obojętne. Jednak ostatni piątek był dniem przełomowym. Postanowiłem skończyć z tym marazmem. Druga wizyta A310 Sagi wlała we mnie dodatkowej werwy do działania. Z rana przez ponad godzinę męczyłem matrycę, aż w końcu doprowadziłem ją do stanu używalności. Ba, niejeden zakład mógłby pozazdrościć staranności wykonania 
Zebrałem manatki i ruszyłem.
Saga miała zaplanowany przylot na 16:20. Z domu wyszedłem tak późno, że nie było mowy o dotarciu na Paluch. Pozostało Cargo ze słońcem centralnie na twarz. ‘Trudno’ – pomyślałem. Jeśli chce mieć ją na przyziemieniu, to lepszy rydz… Dochodząc na górkę przy Cargo (była godzina 15:58) postanowiłem włączyć skaner. Częstotliwość na Tower. Akurat coś się zgłaszało – wbiłem się w środek komunikatu. Nie zrozumiałem cóż to takiego. ‘Zapewne jakiś LOT’ – pomyślałem po raz kolejny. Szybkie spojrzenie na zegarek – 20 minut do Sagi. Spokojnie wdrapałem się na górkę. W tej samej chwili na horyzoncie już było widać ‘landing lights’ owego Ktośka, który się zgłaszał. Korekcja ustawień w aparacie, szybka fota testowa w las, byłem gotowy na rozgrzewkę (kto wie, może po miesięcznej przerwie zapomniałem, jak się cyka foty 
). Ktosiek zbliżył się na tyle, że widać było dokładnie jego sylwetkę. W tym momencie niemalże pękły mi szkła w okularach ze zdziwienia – leci Saga! Wycelowałem, ustrzeliłem, otarłem pot z czoła. Siadła 20 minut przed czasem! Przyznam szczerze i uczciwie, że to pierwszy przejaw szczęścia w spotterce, jaki doświadczyłem. Zwykle zapomniałem zabrać z domu karty, baterii, albo najzwyklej się spóźniałem, bądź wybrałem złą miejscówkę. Nie zabawiłem długo na Cargo, po A310 postanowiłem się zwinąć, bo za godzinę z hakiem miała odlot. A wiadomo, może wypuszczą ją wcześniej i mi na odlocie ucieknie…
Jako iż mamy 5-miesięczny remont 11/29, tylko 15/33 jest w użyciu. Toteż postanowiłem wybrać się na ‘komis’ cyknąć ją ładnie od dziobka. Dotarłem na miejsce koło godziny 17:00. Po chwili dobił do mnie Tomek Żyłowski z Jackiem (pozdrówki ). Koło 17:30 Saga wjechała na pas, dostała ‘clear for takeoff’ i z hukiem oraz niebywałą gracją odleciała, żegnana serią z naszych migawek. Chwilę jeszcze pogadaliśmy z chłopakami, w międzyczasie focąc naszego ‘grubaska’ do Nowego Jorku i zawinęliśmy się – każdy w swoją stronę.
Podsumowując, cieszę się, że w końcu wróciłem do starych kątów. Dzięki temu wypadowi chęci spotterskie wróciły i już 3 dni później byłem znowu pod płotem, ale o tym może w kolejnym wpisie Fotki udane, czekając na Sagę troszkę poeksperymentowałem – wyszło co wyszło, sami oceńcie.
Pozdrawiam, Maciek.
Choć przez pogodę odwołano pokaz Grippena, nad czym szczerze ubolewam, ale solówka Eurofightera nieco nam to wynagrodziła. Po pokazie Patrouille Suisse, których miałem przyjemność oglądać po raz pierwszy, postanowiliśmy się zwijać, tymbardziej, że po ich występie już w zasadzie nic ciekawego się nie działo. Wyruszyliśmy w podróż powrotną, kolejne 7-8h w aucie. Dotarliśmy w niedzielę nad ranem totalnie zmordowani. Nie wiem jak to zrobiłem, ale po kilku godzinach snu pojechałem jeszcze na Góraszkę, którą opiszę w oddzielnym wpisie 
